Het verhaal over een kind dat haar sportkleding haat

Mijn dochter zit op volleybal. Ze vindt het een geweldige sport en zet zich daar 3 keer in de week volledig voor in. Daarnaast heeft ze ook regelmatig wedstrijden. Binnenkort gaat ze door naar de C-jeugd. Het CMV niveau, is voor kinderen tot ongeveer 12 jaar, en dat is ze.

Elke week gaat ze met plezier naar haar trainingen. De wedstrijden vindt ze een stuk minder leuk. Nu zou je zeggen: Daar traint ze toch voor? Klopt! De wedstrijden vindt ze ook leuk, behalve de verplichte kledingvoorschriften.

Mijn dochter is niet gecharmeerd van meisjesdingen. Zal nooit in een rok lopen en kleedt zich net niet als een jongen. Het liefst loopt ze de hele dag in een spijkerbroek en een trui, het is net haar moeder. Hahaha. Enkel nu moet ze dus op de volleybal verplicht een strak broekje aan, wat ze al helemaal niet fijn vindt zitten en wat nog net niet in haar bilnaad gaat zitten. Een wijder broekje gaat niet, dat zakt van haar billen af.

sport hart

Ze vindt het broekje verschrikkelijk. Het zit niet fijn en daardoor leidt het haar af van het spel. En het idee dat ze in zo’n strak broekje, met een T-shirt wat niet over haar billen valt, krom richting het publiek moet staan om de bal goed te ‘pasen’ of opslaan zorgen voor ongenoegen bij haar. Ze heeft haar zinnen gezet op een jongensbroek en vindt het sowieso al belachelijk dat daar verschil in moet zitten. Waarom mogen de jongens wel een wijde, wat langere broek aan en moet je bij haar de naden van haar ondergoed zien?

Ze heeft me al verteld dat als ze geen jongensbroek krijgt, dit voor haar een reden zou zijn om te stoppen met volleyballen. Puur omdat ze niet half naakt, zoals ze het zelf noemt, op het veld wil staan. Ze voelt zichzelf opgelaten als ze in de wedstrijdkleding staat.

Het verschil van de sportkleding

Ik kan haar in de deze situatie geen ongelijk geven. Naar mijn idee staat ze volledig in haar recht. Haar broer zit ook op volleybal en ze hebben dezelfde kledingmaat. Toch bevat het broekje van mijn dochter, ruim de helft minder stof.

Wat ik erg jammer vind, is dat mijn dochter haar passie zou opgeven omdat een of andere malloot heeft bedacht dat meiden en vrouwen er sexy uit moeten zien als ze sporten. Bij heel veel sporten zie je dat de vrouwenkleding, strak en kort is, terwijl bij de mannen de broek bijna op hun knieën hangt.

Wat dat betreft kan je als vrouw beter gaan skiën ofzo, als je niet als sekssymbool gezien wilt worden. Bij tennis zie je het verschil al, want als de vrouwen de bal opslaan, kijk je zo tegen het broekje aan dat onder het minirokje zit. Beachvolley, de mannen in een broek met shirt, de vrouwen in een bikini. Turnen, jongens in een broek, soms zelfs lang, meiden in een veredelt badpak. Maar bij voetballen dan weer niet. Daar dragen de mannen en vrouwen wel dezelfde sportkleding.

En dan vraag ik me af: Zijn er nog meer mensen die dit verschil tussen sporters belachelijk vinden? Zou het daarom zijn dat meiden vaak aan het begin van de puberteit stoppen met sporten?

Ze worden dan al zo onzeker over hun lichaam en dan moeten ze ook nog half naakt, voor publiek, gaan sporten. Én naderhand, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, ook nog eens met elkaar gaan douchen. Ik heb het idee, dat we de kinderen, en vooral de meiden, op deze manier alleen maar leren dat het normaal is om over je eigen grens heen te gaan. Want ja, de kleding zoals je die moet dragen, dát is gewoon voorschrift, daar kunnen wij niks aan doen. En dat douchen? Ja, sorry, dat hoort erbij, dus of je gaat voor schut op het veld staan en naderhand ook nog eens naakt in de kleedkamer, óf je stopt maar met je passie!

In de media

De media, draagt er ook zijn steentje nog aan bij. Kijk eens naar het verschil in foto’s van mannelijke sporters en vrouwelijke sporters. En dan vooral de actiefoto’s. Valt je iets op? Mij wel.

beach-volleyball-mannenbeach-volleyball-vrouwen

Bij de vrouwen wordt meestal extra ingezoomd. Bij mannen zelden. Kijk maar eens op internet en besef maar eens waar iedereen nu mee bezig is op het gebied van sport. Want als vrouw moet je al 2keer zo sterk zijn als een man als het om sporten gaat. Alleen al om zelfvertrouwen op de bouwen om in je sportkleding te verschijnen. En dan nog draait alle sport om de mannen, belachelijk.

Ook als ik kijk naar een bepaald damesbeachvolleyteam, dat meedeed aan de Olympische Spelen. Die werden met de grond gelijk gemaakt door de media, omdat ze een boerka droegen in plaats van een bikini. Laat die vrouwen lekker! Als dat hun keuze is, lekker laten doen. Wie zijn anderen om te zeggen dat zij dat niet mogen? Waarschijnlijk zeggen ze het ook alleen maar omdat ze op deze manier het ‘vlees’ niet konden keuren. Veel van die negatieve opmerkingen kwamen van mannen. Erg jammer hoor, dat sporters zo te kijk worden gezet.

Is dit nu echt wat we willen?

Dit is nu eenmaal de boodschap die uitgedragen wordt. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik mijn dochter helemaal gelijk geef als zij wil stoppen met volleyballen. Natuurlijk zal ik eerst mijn steun geven als het gaat om een andere broek, maar eigenlijk weet ik bij voorbaat al dat dat niet gaat lukken. Ik ben zelf immers 20 jaar geleden ook gestopt met volleyballen en grotendeels ook om die reden. Ik kreeg zelfs te horen dat veel vrouwen deze strakke kleding liever hadden dan de jongenskleding, want nu kwamen ze minder vaak met de kleding tegen het net! Dit is naar mijn mening niet echt een gegronde reden want dan zouden de mannen daar ook last van moeten hebben.

Maar denk eens na welke boodschap de meiden meekrijgen. ‘Als je sport moet je sexy zijn.’ Je moet je niet druk maken om de sportkleding, dat hoort er nu eenmaal bij. Of gaan we eens van ons laten horen dat dit zo niet langer kan. Het wordt als vanzelfsprekend gezien dat je je zo kleedt, maar zo vanzelfsprekend zou het niet moeten zijn. Laten we weer een terug gaan naar waar het om gaat. Plezier hebben!

Dus…of de mannen ook strakkere sportkleding óf de vrouwen lossere en langere sportkleding?

Of gaan we ‘gewoon’ op deze voet verder en laten we de meiden stoppen met sporten na een heel traject van onzekerheid? Telkens weer de moed verzamelen om toch je sport uit te kunnen oefenen zonder je te storen aan de mensen die je bekijken.