Er zitten meer mensen in een sociaal isolement dan je denkt!

Niet enkel oudere mensen, die hun dierbaren hebben verloren om hun heen, leven in een sociaal isolement. Dit komt in alle leeftijdscategorieën voor! Onder kinderen, tieners, jong volwassenen, volwassenen, werkenden, uitkeringsgerechtigden, alleenstaanden, ouders met kinderen, en uiteraard ook ouderen. In elke leeftijdscategorie komt het sociale isolement meer voor, dan vaak wordt vermoed.

Lees verder voor mijn persoonlijke verhaal en hoe je in een isolement beland.

Hoe beland je in een sociaal isolement?

De redenen hiervoor kunnen divers zijn. Een of meerdere verhuizingen, een scheiding die de vriendengroep verdeeld, het alleen opvoeden van kind(eren), verlegenheid, teveel werken, ziek zijn, het wegvallen van naasten, etc. Voor je het weet, merk je dat je er zo goed als alleen voor staat en dan is de weg terug vaak lastig.

Mijn persoonlijke isolement

Ja, ik spreek uit persoonlijke ervaring, met een mix van hierboven genoemde oorzaken als reden. Door vele verhuizingen in mijn leven, over meerdere plaatsen en zelfs provincies zijn telkens contacten verwaterd. Uiteindelijk belandde ik voor de liefde nu 15 jaar geleden ongeveer in het Oost Brabantse land. Hoe gastvrij Brabanders ook lijken, het is toch best lastig om echt ‘binnen’ te komen, als buitenstaander. Daarbij heb ik meerdere zware depressies meegemaakt in deze 15 jaar, en dan ben je niet de meest toegankelijke persoon om te socializen. De vrienden die er waren in mijn eerste relatie, gingen niet mee naar de relatie die daarop volgde en lieten een hiaat. Het feit dat mijn ex-man erg graag op zichzelf was buiten werktijden, hielp ook niet mee. Tel daar nog een scheiding bij op en voor mij nu het alleen opvoeden van Riana en mijn sociale isolement is compleet. We wonen nu sinds kort in een dorp, waar ik niemand ken en hoewel de contacten tot nu toe spontaan zijn buiten op straat, zie ik niet direct daarmee mijn sociale isolement verdwijnen.

Uit ervaring weet ik dat het heel veel moeite kost om contacten op te bouwen en sommigen lijken waardevol en blijken dan toch minder solide, als eerder ingeschat. Vaak is het over zodra de andere kant niets meer eraan heeft. Mijn ervaring is, dat mensen vooral kijken naar wat ze eraan hebben, wat het ze oplevert. Nu is dat deels logisch, maar de maatschappij is best aan het verharden. De uitzonderingen daargelaten, is het veelal een ‘neem’ cultuur geworden en als gever is het dan best lastig daarin je weg te vinden, zonder telkens op de blaren te zitten. Ik ben daardoor wat terughoudender geworden. Hierdoor ontstaan wat later contacten, maar uiteindelijk wel meer blijvende contacten.

Door open en eerlijk te schrijven, dat ik in een sociaal isolement zit, hoop ik dat anderen zich realiseren dat ze hierin niet alleen zijn. Het kan eenieder overkomen indien de verkeerde mix van omstandigheden zich voordoen en het is zeker niet iets waar je je voor moet schamen.

Comments

  1. Marjolijn says:

    Lijkt mij erg lastig om in een sociaal isolement te zitten, persoonlijk ken ik het ook niet. Ik heb gelukkig altijd vriendinnen gehad, ook na meerdere verhuizingen en een scheiding zijn mijn vriendinnen van “vroeger” gelukkig bijna allemaal gebleven, wel is dit contact wat oppervlakkiger geworden omdat we nogal een eindje van elkaar af wonen, maar eens in de zoveel tijd spreken we met z’n alle af om te gaan eten, shoppen enz. Gelukkig heb ik wel nieuwe vrienden erbij gekregen, en deze vrienden zijn mij dan ook echt heel erg dierbaar, onze vriendengroep bestaat uit 10 personen en we gaan echt voor elkaar door het vuur, ook wanneer Peter er niet is weet ik dat ik nooit alleen ben omdat zij er dag en nacht voor mij zijn.
    Zelf zou ik niet zonder sociale contacten kunnen, vrienden zijn enorm belangrijk (voor mij dan) en ik zou mij heel eenzaam voelen zonder hen.

    1. Barbara says:

      Het is niet altijd makkelijk. De mensen om mij heen wonen allemaal op afstand en soms blijk je je toch weer in mensen te vergissen… dat doet dan pijn.. maar uiteindelijk leer je ervan. Gelukkig kan ik best goed alleen zijn en dochterlief is altijd een zonnetje in huis (nouja bijna altijd) 😉

      1. Marjolijn says:

        Dat in mensen vergissen heb ik ook gehad, 2 jaar geleden nog, maar van dat soort “vriendschappen” neem ik dan moeiteloos afscheid. De echte vrienden blijven! Vrienden op afstand hebben wij ook, maar dat zijn toch niet de meest hechte vrienden, de vrienden uit onze vriendengroep wonen allemaal binnen een straal van 10 km, dan is het makkelijker om een vriendschap te onderhouden en ook zomaar spontaan langs te gaan.

  2. Alhoewel ik altijd best veel mensen op me heen heb thuis, op het werk, bij de vereniging blijven dit vaak wel oppervlakkige contacten. Hier “kies” ik zelf voor, misschien is dat niet de juiste woordkeuze. Ik ben voorzichtig geworden, na een aantal hele slechte ervaringen. Misschien zal ik er eens eentje delen op mijn blog in de categorie #niets is wat het lijkt!?

    1. Barbara says:

      Jolanda, ik denk dat ik je heel goed begrijp. Ook hier erg terughoudend.

  3. Nieuwe contacten leggen vind ik ook niet makkelijk. En ik heb het idee dat dit naarmate je ouder wordt ook lastiger wordt.

    1. Barbara says:

      Ik vind het ook lastig Liesje. Vooral omdat ik al een aantal keren flink mijn neus heb gestoten, het vertrouwen in de medemens neemt daarmee af. Maar ik blijf mezelf en ben geloof ik best te pruimen en de contacten op straat zijn hier in het dorp erg aangenaam, daar kan ik al van genieten!

  4. Nicole says:

    Kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt nu je ergens anders bent gaan wonen.
    Ik heb dat gevoel ook erg gehad en nu nog. Ben daarom maar bij een vereniging gegaan in de hoop mensen te leren kennen.. Maar blijft lastig. Ze hebben hier toch hun eigen leventje vaak al en vriendenkring en dan blijf je vreemde eend in de bijt.

    1. Barbara says:

      Dat is denk ik hier ook, maar ik heb momenteel genoeg om handen. Het komt vanzelf wel en anders maar niet… op mezelf zijn vind ik niet erg. Je went eraan.

      1. Marjolijn says:

        Dat het went snap ik, maar je hebt toch vrienden of in ieder geval mensen om je heen nodig? Of vergis ik mij daar in?

        1. Barbara says:

          Marjolijn je kan zoiets niet afdwingen. De mensen die ik om mij heen heb zijn me dierbaar, maar het zijn er maar weinig en geen van allen dichtbij op dit moment.

          1. Marjolijn says:

            Dat begrijp ik, en afdwingen hoeft ook niet, maar ik zou in jouw geval iets van een vereniging of sportclub zoeken voor de tijden dat Riana op school zit. Stel dat jij plotseling ’s nachts of wanneer Riana op school zit naar het ziekenhuis moet om wat voor reden dan ook, dan is het fijn als iemand uit de buurt Riana kan opvangen.

  5. […] Je bewegingsvrijheid is enorm beperkt, zeker tot je kind oud genoeg is om alleen gelaten te worden. De eerste jaren is dat gereduceerd tot haast nul komma nul, vanaf ongeveer 4 jaar kan je haar al wat meer vrijheid geven, speelt je kind niet enkel meer in het zicht en krijg je als mama lucht. Het is dan mogelijk even iets heel snel te doen, om daarna snel te checken wat dochterlief of zoonlief uithaalt. Met het toenemen van de leeftijd, ook de toename van vrijheid voor de ouder. Echt vrijheid waar je wat aan hebt, bijvoorbeeld gaan sporten of even socializen met een andere volwassene en je kind onderwijl alleen laten, dan praat je toch echt over tieners. Tot die tijd heb je slechts de schoolmomenten. Dit beperkt je sociale leven en kan je goed in een sociaal isolement brengen. […]

  6. […] Je bewegingsvrijheid is enorm beperkt, zeker tot je kind oud genoeg is om alleen gelaten te worden. De eerste jaren is dat gereduceerd tot haast nul komma nul, vanaf ongeveer 4 jaar kan je haar al wat meer vrijheid geven, speelt je kind niet enkel meer in het zicht en krijg je als mama lucht. Het is dan mogelijk even iets heel snel te doen, om daarna snel te checken wat dochterlief of zoonlief uithaalt. Met het toenemen van de leeftijd, ook de toename van vrijheid voor de ouder. Echt vrijheid waar je wat aan hebt, bijvoorbeeld gaan sporten of even socializen met een andere volwassene en je kind onderwijl alleen laten, dan praat je toch echt over tieners. Tot die tijd heb je slechts de schoolmomenten. Dit beperkt je sociale leven en kan je goed in een sociaal isolement brengen. […]

  7. […] Je bewegingsvrijheid is enorm beperkt, zeker tot je kind oud genoeg is om alleen gelaten te worden. De eerste jaren is dat gereduceerd tot haast nul komma nul, vanaf ongeveer 4 jaar kan je haar al wat meer vrijheid geven, speelt je kind niet enkel meer in het zicht en krijg je als mama lucht. Het is dan mogelijk even iets heel snel te doen, om daarna snel te checken wat dochterlief of zoonlief uithaalt. Met het toenemen van de leeftijd, ook de toename van vrijheid voor de ouder. Echt vrijheid waar je wat aan hebt, bijvoorbeeld gaan sporten of even socializen met een andere volwassene en je kind onderwijl alleen laten, dan praat je toch echt over tieners. Tot die tijd heb je slechts de schoolmomenten. Dit beperkt je sociale leven en kan je goed in een sociaal isolement brengen. […]

  8. […] Je bewegingsvrijheid is enorm beperkt, zeker tot je kind oud genoeg is om alleen gelaten te worden. De eerste jaren is dat gereduceerd tot haast nul komma nul, vanaf ongeveer 4 jaar kan je haar al wat meer vrijheid geven, speelt je kind niet enkel meer in het zicht en krijg je als mama lucht. Het is dan mogelijk even iets heel snel te doen, om daarna snel te checken wat dochterlief of zoonlief uithaalt. Met het toenemen van de leeftijd, ook de toename van vrijheid voor de ouder. Echt vrijheid waar je wat aan hebt, bijvoorbeeld gaan sporten of even socializen met een andere volwassene en je kind onderwijl alleen laten, dan praat je toch echt over tieners. Tot die tijd heb je slechts de schoolmomenten. Dit beperkt je sociale leven en kan je goed in een sociaal isolement brengen. […]

  9. Sopdet says:

    Moesten de dag van morgen mijn ouders wegvallen dan zou ik als alleenstaande ook in zo’n situatie terechtkomen. Ik praat gemakkelijk met vreemden, maar mijn leventje is gevuld met werken, mijn dochter en ons gezin. Dat zorgt er voor dat ik vaak te weinig tijd over heb voor vrienden, waardoor het vaak oppervlakkig blijft. Diegene die in dezelfde situatie zitten begrijpen dat en die vriendschappen gaan dieper.

    1. Barbara says:

      Ja, er blijft weinig tijd over om te socializen!

  10. Sopdet says:

    Moesten de dag van morgen mijn ouders wegvallen dan zou ik als alleenstaande ook in zo’n situatie terechtkomen. Ik praat gemakkelijk met vreemden, maar mijn leventje is gevuld met werken, mijn dochter en ons gezin. Dat zorgt er voor dat ik vaak te weinig tijd over heb voor vrienden, waardoor het vaak oppervlakkig blijft. Diegene die in dezelfde situatie zitten begrijpen dat en die vriendschappen gaan dieper.

    1. Barbara says:

      Ja, er blijft weinig tijd over om te socializen!

  11. Sopdet says:

    Moesten de dag van morgen mijn ouders wegvallen dan zou ik als alleenstaande ook in zo’n situatie terechtkomen. Ik praat gemakkelijk met vreemden, maar mijn leventje is gevuld met werken, mijn dochter en ons gezin. Dat zorgt er voor dat ik vaak te weinig tijd over heb voor vrienden, waardoor het vaak oppervlakkig blijft. Diegene die in dezelfde situatie zitten begrijpen dat en die vriendschappen gaan dieper.

    1. Barbara says:

      Ja, er blijft weinig tijd over om te socializen!

  12. Sopdet says:

    Moesten de dag van morgen mijn ouders wegvallen dan zou ik als alleenstaande ook in zo’n situatie terechtkomen. Ik praat gemakkelijk met vreemden, maar mijn leventje is gevuld met werken, mijn dochter en ons gezin. Dat zorgt er voor dat ik vaak te weinig tijd over heb voor vrienden, waardoor het vaak oppervlakkig blijft. Diegene die in dezelfde situatie zitten begrijpen dat en die vriendschappen gaan dieper.

    1. Barbara says:

      Ja, er blijft weinig tijd over om te socializen!

  13. an says:

    Ik vindt het persoonlijk bij jullie wel meevallen dat isolement Ben 56 jaar mijn vader is al 27 jaar geleden overleden en een zus en een broer (10 jaar geleden) zijn ook overleden Heb nog een ernstig meervoudig gehandicapte broer die niet praten kan En mijn moeder die bejaard is Behalve mijn kinderen heb ik geen familie meer Helaas sinds drie jaar werkeloos dus geen collega s Gescheiden en geen partner,verhuisd en vriendenkring verwaterd afstand te groot Kinderen volwassen en gaan hun eigen weg Dochter woont in buitenland Spreek vaak dag of vier niemand Bovendien zwaar leven achter de rug in alle opzichten van jongs af aan Met een bijstandsuitkering ook financieel niet de middelen o.a geen auto Ik lees bij jullie dat er nog een kind thuis woont en collega s die je ziet Dus persoonlijk vindt ik dat sociaal isolement van jullie erg overdreven Op jezelf teruggeworpen zijn is heel leerzaam Echte vrienden zijn helaas zeldzaam

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.