Wellicht herkenning bij andere zwangere dames, maar het gemis gaat veel verder dan het niet mogen eten van bepaalde voedingsmiddelen. Zeker deze zware zwangerschap merk ik dat er behoefte is aan het volbrengen van deze 9 maanden om daarna weer snel (hopelijk) mezelf terug te krijgen.

Deze zwangerschap mis ik veel meer dan het niet mogen eten van bepaalde voedingsmiddelen. Persoonlijke blog. Afbeelding toont zwangere foto.

Ik mis mezelf zoals ik ben zonder zwangerschap.

Het grootste gemis is denk ik toch wel het me niet mezelf voelen. Sterker nog, ik voel me allesbehalve mezelf. Mijn lichaam is overgenomen door uk en voegt zich naar zijn wensen en noden. Alles wat ik graag doe is veelal niet mogelijk nu, omdat mijn lijf ho zegt. Veelal is dit letterlijk in de vorm van ernstige pijnaanvallen in benen, bekken en/of buik.

Je gevangen voelen in je lijf

Feitelijk voel ik me letterlijk gevangen door de zwangerschap. Nu is dit uiteraard bij eenieder verschillend en ik ken de verhalen van zwangerschappen bij andere dames die zich 9 maanden top voelden en feitelijk zonder enig ongemak er doorheen rollen. Helaas is dat hier niet van toepassing. Na de eerste maanden extreme vermoeidheid, een (nu gelukkig niet meer actuele) prenatale depressie en een bekken dat alle kanten op wil, behalve de goede, kan ik meepraten over punten die niet leuk zijn in een zwangerschap.

Hoewel ik soms echt letterlijk in tranen uitbarst bij vriendlief en aangeef het ‘zat’ te zijn omdat ik niet kan wat ik wil. Dat ik belemmerd word in mijn manier van zijn en me letterlijk dien over te geven aan het wonder dat groeit in mijn buik. Het blijft zwaar. En hoewel klagen over de klachten deze niet vermindert, is het soms wel fijn om even je hart te luchten bij je lief, die je dagelijks ziet worstelen en steeds minder ziet kunnen.

Ik mis het intens dat ik nu niet kan…

Fietsen of ver wandelen. Het is gevoelsmatig al eeuwen geleden sinds ik mijn fiets uit de schuur heb gepakt. Heel af en toe mag ‘hij’ er even uit als mijn lief hem meeneemt voor een rondje.

Nu wil het feit dat mijn (lichtgewicht) fiets niet geschikt is straks voor het vervoeren van uk. In het verleden ben ik al met dochterlief gevallen en dus staat er een vervanging van mijn fiets op het programma deze zomer. Een degelijke, stevige mamafiets waarschijnlijk met trapondersteuning. 😉

Wandelen is al net zo’n gruwel. Ik las het per toeval ook al op een andere blog tijdens een random search vanuit bed. Het gaat allemaal op tempo slak en als ik al 500 meter red zonder letterlijk de messteken in mijn liezen te voelen heb ik een goede dag. Ik verheug me dan ook intens op het met de wandelwagen erop uit na de bevalling. Het plan is om dan dagelijks de boodschappen binnen te halen.

Een tandje meer bijzetten. Het is niet mogelijk. Sterker nog, ik kan niet eens wat ik voorheen deed. De moeheid van de groei van uk, de buik die overal voor in de weg zit. Het gevoel dat ik ‘letterlijk’ een voetbal draag die zich naar behoeven opblaast tot grote proporties. En dan hebben we het nog niet over de bewegingen van uk en de pijnklachten. Het geheel maakt me zeer snel vermoeid en dwingt me (ook overdag) te rusten, vaker en langer dan ik wil.

Afhankelijk zijn van. Bah, wat vind ik dat irritant! Hoevaak ik nu niet iets vraag aan lief of dochter om voor mij te doen. Iets te drinken pakken is een klein iets, maar voor mij een slachtveld eer ik mezelf uit de bank omhoog heb geworsteld, als een pinguin in de keuken heb gekregen en dan mag ik hopen dat ik niet vergeten ben wat ik ook al weer wilde.

En ja ik mis het dat ik niet alles mag eten, maar dat is feitelijk nog wel te doen. Enkel die behoeftes aan bepaalde voedingsmiddelen tot in het extreme zal ik zeker niet gaan missen!

Mis jij ook jezelf in je zwangerschap en waar verheug jij je op om straks weer te kunnen?

Gerelateerde blogs:

Lees meer blog over onze zwangerschap via deze directe link naar de categorie zwangerschap.